Sezai Karakoç

Në qiellin e ngrohtë të verës

Në fushën që para shtrihet

Përnjëherë një dritë djathtas

E një tjetër dritë majtas del

Dhe këto

Arrijnë njëra tjetrën më shpejtësinë e vetëtimës

Këtë populli e konsiderojnë fat për flijim

Thonë që, janë bashkuar Lejla dhe Mëxhnuni

Për ketë çast, sa hap e mbyllë sytë

Dëshiro gjithë çfarë dëshire ke

Gjithsesi që do të të realizohet dëshira

Ata që s'mund bashkohen në tokë, bashkohen në qiell

Dhe për një çast fatbardhë

I bashkojnë ata që duan t‘bashkohen

Vdekje (Lejla dhe Mëxhnuni)

Do të ta tregoj vdekjen në shoqëri të vjeshtës

Shoqëruar nga dielli i dimrit

Mirëpo, pashë që kjo nuk ishtë vdekje, veçse ringjalle ishtë

Është një njoftim që tëjkalon natyrshmërinë

Vjeshta dhe ngjyra e verdhë këtë shpërngulje tregojnë

Kjo ngjyrë kuq si gjaku urrejtje tregojnë

Në dukje e kuqë e në esencë jeshil

Në dukje urrejtje por në esencë nuk është

Pajtimi i përkohësisë më të përhershmën

Konkurrenca e faljes më faljen

Rënia e gjetheve nuk është për ketë toke

Është një goditje rrufeje malit

Nuk është vjeshtë, është pranvere

Pas vdekjes ka jetë të pa fund

Retë hapen dhe dielli del

Pikat e shiut në copëza përlash shndërrohen

Deti tundet e në shesh nxjerr thesarin

Kuptova që ata nuk kanë vdekur

Në emër të vdekjes,

Duke vendosur maskën e vdekjes në dritë u shndërruan

   

përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj)