Orhan Veli Kanëk

Nuk mundem të tregoj

Nëse qaje a ma dëgjon zërin në rreshtat e mi

A mund të m’i prekni lotët me duar

Nuk e dija që këngët i ke kaq të bukura

Ndërsa fjalët e zhveshura

E di, që ka një vend para se të biesh në ketë brengë

Është e mundur të thuhet çdo gjë

U afrova mjaft, po dëgjoj

Nuk po mundem të tregoj

Me të dashtë ty

Ç’kupton fëmija nga të dashuruarit?

Ç’kupton nga të vdekurit për dashuri

Ç’kupton nga jetesa e bota

Çdo gjë është pozitive në sytë e tij

Çdo herë ka shpresë në zemrën e tij

Në mes te errësirës ndriçimin e ndjenë

Dashurisë që nuk mund bëhet, bëhu i thotë

Edhe unë jam fëmijë dhe i dënuar

Dënimi im është të duhem

Ndërsa faji i vetëm është me të dashtë ty

EJA NË NJË KOHË TË TILLË QË MOS TË JETË E MUND TË HEQ DORË

Eja në një kohë të tillë që mos të jetë e mundur të heq dorë

Plagët e mbetura në duart e mia nga përpjekja zinxhirët për t’i hequr

Le të jetë duke u shëruar

Le të jetë në sytë e mi një errësirë e tillë që kush më sheh le të mendojë se jam verbuar

Faqet e mia le të jenë tharë nga lotët, e buzët e plasaritura

Eja në një kohë të tillë që mos të jetë e mundur të heq dorë

Ndoshta t’i kem kaluar  njëmijë dashuri dhe asnjëra mos të jetë në sytë e mi

Le të mos i ketë plotësuar asnjëra fjalitë e mia

Le të mos e ketë lidhur asnjëra natën me mëngjesin

Çasti i buzëqeshjes së asnjërës prej tyre mos të jetë përpunuar në mendjen time

Imagjinata e asnjërës me gjendjen më të mire të tyre mos të jetë strehuar në trurin tim

Le të mos këtë mbetur asnjë shenjë në trupin tim

Eja në një kohë të tillë që mos të jetë e mundur të heq dorë

Kushdo që e ka kuptuar qe pazëshëm kam qarë le të mos i kthej në brimë

Duart e mia mos të jenë shkrirë e shkuar mbi askënd, edhe nëse lundrohen

Mos të jenë lakuar buzët e mia mjaftueshëm duke thënë asnjë emër tjetër sikur duke thënë emrin tënd

Le të zhduket çdo trup qe u përpoqa ta vë në vendin tënd kur hapen rërat një nga një

Eja në një kohë kur mendoje se kam harruar, kur mendoje se kam hequr dorë, kur mendoj se nuk kam dashur

Le të më vendosin me venat e mi kundër tërheqjes se tokës çdo grimcë qe me bën të jetoj

Eja në një kohë të tillë që mos të jetë e mundur të heq dorë

(përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj)