Elif Shafak-Natë

Nëna ime në të katërmbëdhjetat u bë nuse, në të nëntëmbëdhjetat u bë kurban.

Nëna ime e bukur, që kishte buzëqeshjen si shkëlqim dielli, u ther me thikë para syve të mi, mu në dyzet e shtatë vende. Ishte natë. Ishte errësirë. S'ishte askush. Por nuk ishte heshtje. Bërtiti nëna ime. Qau vëllai im. Ende ishte foshnjë, vetën një vjet e gjysmë. I ishin zmadhuar sytë nga frika. Bërtita edhe unë. Sipër sokakut,  shtëpive, çative, stacionit policor, gurëve të kalldrëmeve jehoi vaji im.

A nuk keni dëgjuar?

Duhet të mos e keni dëgjuar, pasi që nuk keni ardhur. Asnjëri nga ju.

Askush nuk erdhi. As fqinjët, as xhaxhallarët policë. As politikanët që vizitonin lagjen tonë në kohë të zgjedhjeve, as gazetarët që shkruajnë nga larg, as pronarët e patundshmërive që na fusin çmime si te duan shtëpive të stërprishura.  

Askush nuk ishte.

Thonë që Stambolli është më shumë se 10 milionë banorë. Ashtu i madh. Si mund te jetë kaq i vetmuar, i braktisur si shkretëtire një qytet që është kaq i banuar me njerëz në çdo hap?

S'mund t’i bie ne fije.

Që nga orët e para të mëngjesit nëna ime po hante dajak. Në praninë tonë, babai e kapi për flokësh dhe ia përplasi kokën për tavoline.

Habi, doli një zë i trashë.  

Thua se u ça toka. U ça dhe hyra ne te, nga turpi, dhe dhimbja ime. Zemra mu në mes mu thye. Një pikë gjaku rrodhi nga balli i nenës. Garnitura e bardhë sipër tavolinës u përlye. Mendja më ngeci aty për një çast. Si di ta heq atë njollë nena?

Do të mundohej përsëri me sapun, detergjente, me ujëra të vakëta, duar e gishta të plasaritur. Në fustan e çorape, nëna ime vet i pastronte njollat e gjakut te saj

Unë u struka në një qoshe. Kafshova gjuhën. Mu bllokua gjuha.

Babai e shkelmoi nenën, i mëshoi në bark e në shpinë. Në bark kishte shpirt. Mbante vëllain a motrën tonë. Po të ishte vajzë emrin do e kishte Gylizar, po te ishte djalë emrin do e kishe Jusuf. Babai më pas nxori shkopin. Shkopin të cilin e kishte sjellë në shtëpi për të na vënë në rend neve. Kur lazdroheshim na meshonte në shpinë. Në maje të shkopit ishte një cope lëkure e nenës, dhe flokët e saja ishin të kapura ende.

Përse policet nuk e morën babanë tim?

Si nuk ndërhynë fqinjët? Shitësi i dyqanit, kasapi, tezet, xhaxhallarët....

Ku ishin? A kaq shumë u frikësuan nga çmenduria e një njeriu të vetëm?

Do të thotë tërë qytetin një njeri i vetëm mund ta tretë

Ashtu vallë?

Koha u errësua. Babi nuk diti të ndalej.

Edhe tik-taket e orës së varur në murë u ndalën, babai nuk ndaloi.

Ishte natë. S'ishte askush. Por heshtje nuk ishte. Nëna rënkoi shumë, derisa ra për vdekje në kolltuk. Mbeti ashtu duke mos mundur as frymë të merrte. Një ditë e pata parë një bebe kukull të shtrirë në mbeturina. Krahun e dalë vendi, këmbët e këputura, mu si ajo ishte nena ime, i luhateshin duart ne hapësirë.

Vëllai im qante shumë.

Babi shante si mos me keq.

A s’e keni dëgjuar?

A aq të forta qenë muret? Qe ju ndanë juve nga ne.

Më pas na kapi për dore babai, dhe na tha ecni përpara.  

Erdhëm në stacionin policor. Vëllai im ishte urinuar në vete, këmbët i kishte pis e barkun e uritur. Edhe unë isha uritur por nga frika nuk munda ta them.

Në stacionin policor, xhaxhallarët policë i thanë babait: Çfarë ke bërë? A nuk është gjynah për këta fëmijë? Kush do të kujdeset për ta tani?

vetëm atëherë e kuptova. Kuptova që nena ime kishte vdekur. Nëna ime e bukur, që kishte buzëqeshjen si shkëlqim dielli, në të katërmbëdhjetat u bë nuse, në të nëntëmbëdhjetat u bë kurban.

(përktheu nga turqishtja: Fatijona Bajraj)